Η εορτή των Τριών Ιεραρχών: κάθε Κυριακή το βράδυ live…

Treis IerarxaiΠλησιάζει η εορτή των Τριών Ιεραρχών. Μεγάλη γιορτή, ποικιλοτρόπως τιμουμένη: εκκλησιασμοί, ομιλίες, γεύματα και δείπνα που παρέχουν επίσκοποι στους εκπαιδευτικούς της περιφέρειάς τους. Αλλά προς τί όλα αυτά; το που αποσκοπούν το λίγο πολύ το γνωρίζουμε όλοι. Την αποτελεσματικότητά τους το ίδιο, άσχετα με το αν συνεχίζουμε στο ίδιο «μοτίβο» παρά την χαμηλή «αποδοτικότητα» ως προς τους στόχους της.

Την Κυριακή που μας πέρασε, άνοιξα την τηλεόραση. Πρέπει να ήταν γύρω στις 10.30 με 11.00 το βράδυ. Κι έπεσα σε ένα στιγμιότυπο που έχει μείνει στο μυαλό μου: παιδιά ηλικίας του δημοτικού σχολείου να ζητοκραυγάζουν, να χειροκροτούν, γεμάτα ενέργεια τους χορευτές. Ως εδώ καλά. Τα παιδιά έχουν ανάγκη από ψυχαγωγία. Αυτό όμως που μου έκανε εντύπωση, γι αυτό και το μοιράζομαι μαζί σας, είναι ο χρόνος αυτός της ψυχαγωγίας.  Τυχαίνει να έχω παιδί που να πηγαίνει στο δημοτικό σχολείο, και η ώρα προσέλευσης είναι μεταξύ 7.50 και 8.10. 8.10 χτυπάει το κουδούνι για προσευχή. Βέβαια τουλάχιστον ένα 10% των παιδιών έρχεται αργοπορημένα. Σε μία ενημέρωση προς τους γονείς, η διευθύντρια του σχολείου είχε τονίσει ότι «αν τα παιδιά μάθουν να προσέρχονται αργοπορημένα στο σχολείο τους, μη περιμένετε να μάθουν να είναι στην ώρα τους στην ενήλικη ζωή τους». Πόσο δίκιο είχε…

Εάν τα παιδιά αυτά του δημοτικού σχολείου βρίσκονται σε ένα τηλεοπτικό στούντιο στα πλαίσια μιας ζωντανής μετάδοσης στις 11.00 το βράδυ της Κυριακής, με τί κουράγιο και νηφαλιότητα θα ξυπνήσουν την άλλη μέρα για να πάνε στο σχολείο τους; κι εννοείται ότι το τηλεοπτικό αυτό πρόγραμμα τελειώνει μετά τα μεσάνυχτα, οπότε αν προσθέσουμε και μία ακόμα ώρα για να γυρίσουν σπίτι τους και να πέσουν για ύπνο, τότε τα παιδιά αυτά τί δεκτικότητα θα έχουν στα λεγόμενα των εκπαιδευτικών την επόμενη μέρα, όταν θα έχουν κοιμηθεί το πολύ πέντε με έξι ώρες, τη στιγμή που απαιτούνται τουλάχιστον οκτώ ώρες ύπνου για να έχει ο μαθητής τη βέλτιση ενέργεια και αποδοτικότητα. Τί απαίτηση μπορεί να’χει ένας τέτοιος γονέας από το παιδί του; άμα «κοιμάται» στην τάξη, τί μπορεί να μάθει ένα παιδί; στο σπίτι τίποτα, στο σχολείο τίποτα…

Και τα μεν παιδιά δεν μπορεί να τα κατηγορήσει κανείς. Το νερό κινείται στο αυλάκι που το βάζεις. Τους γονείς όμως; τόσο σημαντικός και επικοδομητικός είναι αυτός ο τρόπος ψυχαγωγίας για την οικογένεια, ώστε να θυσιάζεται και ο ύπνος των παιδιών; Τα πάντα στη ζωή μας είναι κρίκοι μιας «αλυσίδας». Νομίζω πως είναι σφάλμα να «προσανατολίζουν» τα παιδιά σε τέτοιου είδους «δόξα». Εμμέσως θέλουν να τα οδηγήσουν στην αναγνωρισιμότητα που συνεπάγεται το ένδοξο τραγούδι, ο ένδοξος χορός! Ίσως γιατί τους είναι και εκείνων (των γονέων) πιο εύκολο να τα ωθήσουν προς τα εκεί. Άμα το παιδί βλέπει τον γονιό να διαβάζει ένα βιβλίο, τότε μεγαλύτερη πιθανότητα έχει να διαβάσει ένα βιβλίο κι αυτό. Άμα τον βλέπει το παιδί να πανηγυρίζει στα πλαίσια ενός «μπανιστηριού» (ζητώ συγνώμη για το αδόκιμο της λέξεως, αλλά νομίζω ότι ταιριάζει απολύτως στην περίπτωση αυτή), τότε και εκείνο θα πράξει το ίδιο. Όχι μόνο γιατί είναι πιο εύκολο, αλλά γιατί το κάνει κι ο  γονιός (οπότε έχει μια βάση να υποστηρίξει ότι το εύκολο είναι και το σωστό). Κι αν ο αββάς Δωρόθεος λέει «όσοι επιθυμούν τη δόξα των ανθρώπων μοιάζουν με γυμνό που ψάχνει να βρει κανένα κουρέλι ή ο,τιδήποτε άλλο για να σκεπάσει τη γύμνια του. Έτσι και αυτός που είναι γυμνός από αρετές ζητάει τη δόξα των ανθρώπων», τότε οι γονείς αυτοί δείχνουν στα παιδιά τον δρόμο της αναζήτησης της επίγειας δόξας.

Τί σχέση έχουν όλα αυτά όμως με την εορτή των Τριών Ιεραρχών; με την εορτή των γραμμάτων; Βεβαίως και έχουν!

Εορτάζουμε τους Τρεις Ιεράρχες, αλλά δεν τους μιμούμαστε. Τα παιδιά άγονται και φέρονται από την δεινότητα καλλίγραμμων χορευτών και χορευτριών, καλλίφωνων τραγουδιστών και τραγουδιστριών, διαφημίσεων καταναλωτικών προϊόντων. Και οι γονείς με απάθεια συγκαταβαίνουν. Στην καλύτερη περίπτωση τον μόνο «Αυγουστίνο» που έχουν ακουστά οι γονείς θα είναι ο μακαριστός Φλωρίνης Αυγουστίνος Καντιώτης. Για τον ιερό Αυγουστίνο τίποτα, ίσως γιατί εκείνος είχε αναφέρει ότι «τα δάκρυα της μετανοίας είναι γλυκύτερα από τις χαρές των θεάτρων».

Οι Τρεις Ιεράρχες δεν μας δίδαξαν την επιδειξιομανία αλλά την ταπείνωση, δεν μας δίδαξαν τα greeklish αλλά την ανάγνωση της αρχαίας ελληνικής γραμματείας, δεν μας δίδαξαν τα ξενύχτια των χορών αλλά της προσευχής. Η εορτή των Τριών Ιεραρχών δεν είναι απλά η εορτή της παιδείας με την έννοια της εκπαίδευσης. Είναι η εορτή της παιδείας με την ευρύτερη έννοια, όχι μόνο την σχολική/διδακτική. Είναι η εορτή της παιδείας όχι απλά της εκπαίδευσης. Είναι η εορτή της παιδείας μικρών και μεγάλων, παιδιών και γονέων. Είναι η εορτή της ελληνόγλωσσης χριστιανικής γραμματείας κι όχι μια απλή σχολική αργία. Είναι η εορτή για να τιμηθούν συγκεντρωτικά εκείνοι που επεδίωξαν και έγιναν αστέρες χάρη στην χάρη του Θεού και όχι αστέρες χάριν των προβολέων. Είναι η εορτή που ενθαρρύνει το ξενύχτι για διάβασμα, για προσευχή, για δίψα μαθήσεως, και όχι για διασκέδαση. Είναι η εορτή της πραγματικής φιλίας και όχι της λυκοφιλίας των τηλεαστέρων (χάριν της ακροματικότητας): ας μη ξεχνάμε ότι ο Μέγας Βασίλειος ώθησε τον Γρηγόριο να αποδεχθεί το επισκοπικό αξίωμα. Είναι μια εορτή που πρέπει να ενδυναμώνει την συνεργασία ανάμεσα σε γονείς-παιδιά-εκπαιδευτικούς. Δεν αρκεί μόνο το σχολείο ούτε μόνο το σπίτι για την εκπαίδευση και την διαπαιδαγώγηση. Δεν γίνεται να φοβούνται να επιπλήξουν οι εκπαιδευτικοί τα παιδιά. Φτάνει πια αυτή η «καραμέλα».

Τα ζωντανά τηλεοπτικά shows όμως έχουν μεγαλύτερη επίδραση στην παιδεία των ελληνόπουλων απ’ότι η θεοφώτιστη πνευματική κληρονομιά των Τριών Ιεραρχών. Κι όσο ζωοδοτικό κι αν είναι το να συμμετάσχει κανείς στην θεία ευχαριστία, δυστυχώς μόνη η συμμετοχή στον εκκλησιασμό της εορτής των Τριών Ιεραρχών (όπου και αν τελείται) δεν φτάνει για να δείξει στα παιδιά μας το δρόμο της αρετής και των γραμμάτων, τον δρόμο των Τριών Ιεραρχών. Και βέβαια για τον εκκλησιασμό αυτής της μέρας υπάρχουν πολλές αντιδράσεις. Για την προαιρετική συμμετοχή των παιδιών σε άλλες εορτές (π.χ. του Πολυτεχνείου) καμμία! Χρειάζονται πολλά περισσότερα από έναν απλό εκκλησιασμό, από ομιλίες, από γεύματα και δείπνα για να τιμηθούν εμπράκτως ο Καισαρείας Βασίλειος, ο Κωνσταντινουπόλεως Γρηγόριος και ο Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννης. Κι αυτά δεν τα παρέχει η τηλεόραση τα βράδια της Κυριακής live…

Σπυρίδων Βελιώτης


Advertisements

About Σπυρίδων Σ. Βελιώτης

Ηλεκτρολόγος Μηχανικός Τ.Ε., MSc Περιβαλλοντικών Σπουδών, Θεολόγος
Gallery | This entry was posted in Επικαιρότητα, Θεολογία, Κοινωνία and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s