Μια νύχτα που δεν θα ξεχάσω ποτέ: 30 προς 31/1/1996

Μια νύχτα που δεν θα ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου είναι η νύχτα της 30ης Ιανουαρίου 1996. Βρισκόμουν στο 787 Τάγμα Μεταφορών στη Νέα Χαλκηδόνα Θεσσαλονίκης  υπηρετώντας τη στρατιωτική μου θητεία. Η μονάδα μας είχε οχήματα Tatra που είχαν παραληφθεί πριν λίγο καιρό από την Τσεχία. Τα Tatra ήταν κάτι «θηρία» μεγέθους οχημάτων «διεθνών μεταφορών»! Το απόγευμα στο ΚΨΜ βλέπαμε στην τηλεόραση τα γεγονότα των Ιμίων. Δε θα ξεχάσω που έδειχνε τα πλοία του στόλου να φεύγουν από το ναύσταθμο. Ήταν πραγματικά συγκλονιστικό.

Το βράδυ είχα υπηρεσία σκοπιά. Θυμάμαι το φυλάκιο που είχα υπηρεσία ήταν κοντά στον λόχο υγειονομικού, όχι μακρυα από την κεντρική είσοδο της μονάδας. Ήμουν «δεύτερο νούμερο», δηλαδή είχα να κάνω σκοπιά 4-6 το απόγευμα της 30/1/1996 και 00:00 με 02:00 τα ξημερώματα της 31/1/1996.

Εκείνο το βράδυ αξιωματικός υπηρεσίας ήταν ο υποδιοικητής της μονάδας, δεν θυμάμαι το όνομά του (έχουν περάσει και σχεδόν 20 χρόνια!). Το απόγευμα στις 6 όταν τελείωσα τη σκοπιά μου πήγα να καθαρίσω το γραφείο του συνεργείου και της αποθήκης που ήμουν υπεύθηνος. Γύρω στις 8 το βράδυ πρέπει να ήταν, όταν τηλεφώνησε ο υποδιοικητής και μου είπε «Βελιώτη, φώναξέ τους όλους για αναφορά». Μαζευτήκαμε όλοι, κι ο υποδιοικητής μας ανακοίνωσε ότι τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά, και ότι είχε έρθει σήμα να ετοιμαστούν 8 οχήματα για να πάνε δρομολόγιο Κομοτηνή και 5 για Στυλίδα (δεν θυμάμαι καλά τον αριθμό τους, θυμάμαι ότι στην Κομοτηνή θα ήταν να πάνε σχεδόν τα διπλάσια από τη Στυλίδα). Πραγματικά, σε χρόνο dt τα πάντα ήταν έτοιμα κι απλά περιμέναμε τη διαταγή να φύγουν.

Στο βραδυνό φαγητό η όρεξη μας είχε κοπεί, λογικό άλλωστε να μην έχεις όρεξη για φαγητό όταν όλα είναι τόσο ρευστά. Πήρα ένα τηλέφωνο τη μητέρα μου από το καρτοτηλέφωνο, τότε τα κινητά ήταν είδος πολυτελείας! Της είπα να μη φοβάται τίποτα, ο Θεός πάντα βοηθάει. Κυριολεκτικά όλοι είμασταν «καρφωμένοι» στη ζωντανή μετάδοση της τηλεόρασης. 12 με 2 πήγα κι έκανα τη σκοπιά μου. Νομίζω πως ποτέ άλλωτε δεν ήμουν τόσο «ζωντανός», όχι απλά δεν ένοιωθα κούραση, αλλά ήμουν σε υπερδιέγερση. Παρά το ψοφόκρυο του κάμπου (η Χαλκηδόνα είναι κυριολεκτικά στη μέση τεσσάρων ποταμών στην πεδιάδα της Θεσσαλονίκης: του Αλιάκμονα, του Λουδία, του Αξιού και του Γαλλικού) δεν καταλάβαινα ότι είχε κρύο!

Γύρισα στο θάλαμο κατά τις 2.15 … πού όμως όρεξη για ύπνο, η αγωνία όλων ήταν τί γίνεται στις βραχονησίδες. Τελικά αποκοιμήθηκα. Ξυπνήσαμε στις 6 το πρωί από τις φωνές του υπολοχαγού μας, του Θωμά του Μόγια (ένας υπέροχος άνθρωπος, πραγματικός πατριώτης και έντιμος, είναι το ένα από τα δύο άτομα που έχω κρατήσει επαφή από τον στρατό). Όταν συνειδητοποίησα ότι πήγε 6 το πρωί και δεν είχε γίνει τίποτα άρχισα να σκέφτομαι ότι μάλλον τελικά ήταν ένας απλός «συναγερμός».

Και όντως. Από τα οχήματα που ήταν «ετοιμοπόλεμα» από το προηγούμενο βράδυ, αργότερα μέσα στη μέρα (31/1/1996) ήρθε σήμα να φύγουν μόνο τρία ή τέσσερα αν θυμάμαι καλά. Είχα ανάμεικτα συναισθήματα: ανακούφισης και απογοήτευσης. Ανακούφισης γιατί η ειρήνη είναι η φυσιολογικότητα, απογοήτευση όμως για τον τρόπο που διατηρήθηκε αυτή η ειρήνη. Ήταν η «υποχώρησή» μας, η «ξεφτύλα» μας. Ας είναι αιωνία η μνήμη των τριών παληκαριών που χάθηκαν στα Ίμια: του υποπλοιάρχου Χριστόδουλου Καραθανάση, του υποπλοιάρχου Παναγιώτη Βλαχάκου και του αρχικελευστή Έκτορα Γιαλοψού.

About Σπυρίδων Σ. Βελιώτης

Ηλεκτρολόγος Μηχανικός Τ.Ε., MSc Περιβαλλοντικών Σπουδών, Θεολόγος
Gallery | This entry was posted in Επικαιρότητα, Ιστορία, Κοινωνία and tagged . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s